Een marathon(afstand) lopen voor het einde van het jaar. Dat was het doel dat ik mezelf had gesteld nadat ik (nagenoeg) hersteld was van mijn blessure. Hiermee liep ik iets vooruit op de ‘berekening’ die mijn fysiotherapeut had gemaakt. Opbouwtechnisch zou januari de maand zijn, maar als ik iets in mijn hoofd heb … Op 11 december stond ik aan de start van de RFR Dwingelderveld voor een 43 kilometer. Mijn conclusie achteraf: ik was er zo niet klaar voor!

Wat in 2021 niet lukte, hoop ik in 2022 alsnog van mijn wishlist af te kunnen vinken; een 100 kilometer. Het is vandaag nog precies 212 dagen tot de Lakeland Trails Ultra. De trail die al twee jaar in de agenda stond, maar die in 2020 werd geannuleerd door de organisatie en in 2021 door ons vanwege de onzekere situatie. Stond ik voor die jaren nog ingeschreven voor de 55 kilometer, voor editie 2022 sta ik op de startlijst van de 100 kilometer.

Voor iemand die al bij het minste of geringste tegen het plafond zit, is hardlopen in een donker bos een no go. Dacht ik. Wist ik. De vroege start december vorig jaar voor mijn zelfgeorganiseerde ultra was de bevestiging. Overal hoorde ik geluiden, zag ik ‘iets’ bewegen. Wat was ik blij toen de zon opkwam! En toch ben ik de afgelopen maanden de confrontatie met mezelf aangegaan, wetende dat ergens volgens jaar een trail waar ik aan meedoe in het donker start.

Geen 115 kilometer Petranpad vandaag (2 oktober) voor mij, maar een rondje stad van 11 kilometer. Ik ben (bijna) weer hersteld van mijn blessure, maar dat heeft twee maanden geduurd voordat ik weer met plezier en redelijk pijnvrij kon hardlopen. Voor mijn medelopers van Continu 2 Ultra was het vandaag de afsluiting van vier maanden voorbereiding voor de ultra, voor mij voelt het een beetje als het startpunt voor nieuwe avonturen.

Tijd voor een blessureleedupdate: week 7 is aangebroken en de weg omhoog is ingezet. De laatste weken is het met vallen en opstaan gegaan. In plaats van spierpijn door het hardlopen, had ik pijn van de fysiobehandelingen, sportmassages en het wroeten van de osteopaat in mijn lijf. De talloze rek- en yogasessies zijn niet meer op zeven handen te tellen en het zwembad heb ik nog nooit zo vaak in een maand van binnen gezien. Ik weet mezelf dus aardig bezig te houden.