De kogel is door de kerk. Ik loop op 2 oktober niet het Petranpad. De wens om een ultra van 100 kilometer of meer te lopen blijft voorlopig nog even op mijn bucketlist staan. Een bilblessure is de spelbreker en ik krijg dit niet snel genoeg onder controle om het nog verantwoord te vinden om over minder dan 8 weken te gaan starten.

En zo kukel ik na vijf fantastische trainingsweken waarbij ik de hele wereld aankon, zo van de hoogste berg ter wereld af en zit ik met een blessure. Ik heb me netjes aan mijn trainingsschema gehouden voor het Petranpad, voelde me uitgerust en had vertrouwen. Waar het misging? Toen ik rechtstreeks uit bed een kettlebellworkout ging doen en niet het geduld heb opgebracht om mijn spieren op te warmen. Domme actie, waarbij mijn toch al kwetsbare bilspier in opstand kwam.

Trainen op gevoel. Dat is eigenlijk wel de samenvatting van mijn voorbereidingen voor trails (tot maximaal 66 kilometer) tot dusver. Wekelijks een interval, liefst ieder weekend zowel op zaterdag als zondag lopen en weektotalen van minimaal 50 kilometer. En daarnaast maar gewoon doen waar ik zin in heb. Geen idee of het een optimale voorbereiding is voor mijn trails tot dusver. Aangezien een 100-plusser van een hele andere categorie is, vraagt dat wel iets meer maatwerk.

Wat had ik dit gemist! Stijgen, dalen, technisch terrein, fantastische natuur, een stralende dag, waterpassages, banjeren door de drek. En nog zo veel meer. De GTLC (Grand Trail des Lacs et Châteaux) vanuit Ovifat was weer de eerste ‘krachtproef’ sinds een eeuwigheid (gevoelsmatig). Van tevoren was ik wel een beetje zenuwachtig, want 43 kilometer en 1700D+ (volgens de website), maar het was een 7,5 uur durend trailfeestje.

Ik ga het doen. In mijn bio op Instagram noem ik het ‘mijn ultieme hardloopdroom’. Hoewel dat eigenlijk achterhaald is (want ondertussen zo veel andere gave uitdagingen op mijn bucketlist gezet), blijft wel staan dat de afstand een behoorlijke mijlpaal is. Ik ga … 115 kilometer lopen. Op zaterdag 2 oktober, het Petranpad.